ناکامی نیروهای عراقی در بازرسی مقر جنبش النجباء در بغداد
اعضای النجباء نیروهای حکومتی را محاصره و با شلیک تیرهای هوایی عملیات را متوقف کردند
گزارش المانتیور در خصوص تلاشهای نخستوزیر عراق برای خلع سلاح گروههای مقاومت:
در تاریخ ۲۴ ژوئیه (۲ مرداد)، نیروهای عراقی بر اساس دستوراتی مبنی بر بازرسی و جستجو برای یافتن پهپادها و موشکها، به ورودی مقر «فوج المهام الخاصة» (گردان ماموریتهای ویژه) وابسته به «جنبش النجباء» در محله جرف النداف بغداد رسیدند؛ اما نتوانستند وارد آن شوند.
به گفته دو مقام امنیتی عراق به المانیتور، فرماندهان وفادار به این گروه شبهنظامی به افسران دولتی هشدار دادند که حق ورود و بازرسی از این مرکز را ندارند.
ظرف چند دقیقه، اعضای النجباء، نیروهای حكومتی را محاصره کرده و اقدام به شلیک تیرهای هوایی و اخطار بر بالای خودروهای دولتی کردند.
این عملیات که با مشارکت «فرماندهی عملیات بغداد»، «پلیس فدرال» و «مدیریت امنیت حشد الشعبی» برنامهریزی شده بود، در همان نقطه شکست خورد و متوقف شد.
فرماندهی حشد الشعبی به عناصر خود دستور عقبنشینی داد و ادعا کرد که از قبل مطلع نشده بود این عملیات یک مرکز متعلق به النجباء را هدف قرار میدهد؛ پس از آن واحدهای ارتش نیز سریعاً دستور مشابهی برای عقبنشینی دریافت کردند.
این رویداد اگرچه محدود بود، اما از نظر زمانی بسیار تعیینکننده است. این اولین آزمون واقعی برای تعهد علنی «علی الزیدی»، نخستوزیر عراق، بود که در کاخ سفید قول داده بود تمام سلاحهای عراق را تا ۳۰ سپتامبر (موعد مقرر برای پایان مأموریت ائتلاف به رهبری آمریکا) تحت کنترل دولت درآورد.
این یورش ناموفق، مسیر باریک و پرریسکی را که الزیدی در تلاش برای پیمودن آن است آشکار میسازد: اعمال حاکمیت دولت بر گروههای مسلح بدون ایجاد درگیری مستقیم و از دست رفتن کنترل.
همچنین این مسئله شکاف عمیق میان جدول زمانی دولت و آنچه در واقعیت روی زمین قابل اجراست را برملا میکند.
تاریخ ۳۰ سپتامبر هرگز یک موعد واقعبینانه برای خلع سلاح کامل نبوده است و تحولات چند هفته گذشته، رد این ایده را محکمتر کرد.
دولتی که نمیتواند یک مقر متعلق به حرکت النجباء را بدون مواجهه با تهدید مسلحانه بازرسی کند، چگونه میتواند ظرف شش هفته گروههای دارنده موشک و پهپاد را منحل نماید؟
آنچه در دسترس به نظر میرسد بسیار متواضعانه است: انتقال برخی جابهجاییهای تسلیحاتی محدود و تعطیلی یک یا دو مقر، صرفاً برای نشان دادن یک مانور موفق، بدون وارد شدن به نبردی که دولت توان برنده شدن در آن را ندارد.